alijenabkerm

2004-10-02T15:38:00.000+03:30

كوهو رفتم. الانم دارم از سراي باقي با شما صحبت مي‌كنم. خوش مي‌گذرررر‌ه‌.

خداحافظ!

2004-09-29T23:50:00.000+03:30

از احوال من هم اگر خواسته باشید

احتمالا نه دلتنگم
و نه چیزی آزارم میدهد

تنها چیزی هست که در گوشه ای از ذهنم می درخشد و مرا لحظه ای از آدمهای دور و برم جدا می‌کند

شاید سادگی ام

و چند روزی هم می‌شود که
خشمم را در همهمه‌ی عجیب درختان بلوک C2 دفن کرده ام

2004-09-29T23:49:00.000+03:30

شاید یه قدم بزرگ این باشه که در مورد چیزی که تو حوزه تجربت نبوده راه رو نبندی و جرئت کنی بگی :
نمی‌دونم

2004-09-29T23:48:00.000+03:30

یه بار به یکی از دوستام که فکر می‌کردم به اندازه کافی باهوش هست گیر دادم

می‌خواستم حالیش کنم شاید من و اون با هم راحت تریم
حالیش کنم که شاید سود من و اون همیشه تو دنبال کردن فقط و فقط خودمون نباشه

حالا که فکرشو می‌کنم می‌بینم ارزشش رو نداشت

این لذت با هم بودن برای من عزیز تر از اونه که دیگه این طوری خرجش کنم

خندم هم می‌گیره البته
چه گل پسری بودم من!

2004-09-29T23:44:00.000+03:30

خواب دیدم فردا تو کوه می‌میرم

کوه رو میرم
یه کتابم باید برای دوستم ببرم
و البته کنجکاوم!

2004-09-23T21:03:00.000+03:30

در حال حاضر ترجیح میدم به جای وبلاگ نوشتن

بخوابم
یا گیتار تمرین کنم
یا درس بخونم
یا با دوستام - دختر یا پسر - باشم
یا سعی کنم پول در بیارم
یا بدون اینکه به چیزی فکر کنم به در و دیوار زل بزنم

و خشونت سردی رو تماشا کنم که هر روز بیشتر ازم یه موجود آروم و مهربون می سازه

+

"ون!
فاحشه‌ها گوش نمی‌خوان
پول میخوان"

آخه چرا اینقدر تو خنگی ون!

+

طرف تا ته خط رو رفته و زنده برگشته و حالا تعادل و درد و آینده و گذشته براش معنایی نداره.

خب چه کار کنم؟

حتما می‌خوای بگی لبخند مبهمش تو رو آزار میده ؟

جون اون اجداد آدم خوارت دست بردار
من این طوری نیستم
نیستم
نیستم

2004-09-18T01:58:00.000+04:30

من چی دارم؟

قلب مهربونم رو دارم!

2004-09-18T01:57:00.000+04:30

آدمها حرفهای تو را نمی‌خواهند، آدمها سکوت تو را می‌خواهند تا خودشان پرش کنند.

2004-09-18T01:56:00.000+04:30

از چیزایی که همه چیز توشون جا میشه خوشم میومد
الان دیگه نمیاد

دلم می‌خواد یه لونه شخصی داشته باشم

2004-09-18T01:55:00.001+04:30

اتاقم الان به انواع تله های غیر انفجاری مجهزه. خرده شیشه، صندلی شکسته و چیزایی که تو تاریکی بخصوص برا آدم جفت پا میگیرن. فقط رو تختم امنه. منم مهاجرت کردم همونجا.

2004-09-18T01:55:00.000+04:30

"من اگه نظر دیگران و تصوری که ازم دارن برام مهم بود نظرخواهی نمی‌ذاشتم"

جل الخالق

2004-09-18T01:53:00.000+04:30

زدن آیینه آسانسور رو شکستن نامردا. حالا چرا حس ترازیکی بهم دست داده نمی‌دونم.

2004-09-18T01:51:00.000+04:30

البته هر تغییر ناگهانی منو به شک می اندازه

2004-09-18T01:49:00.000+04:30

دیروز نشستم همون جوری که با یه دختر حرف می‌زدم با مادرم حرف زدم
مخش خورد
بد جورم خورد
فکر کنم عاشقم شده
به بابام هم بیشتر گیر میده

2004-09-18T01:48:00.000+04:30

سوال اینه اگه روزی مثلا تا صد تا ریختن مو طبیعیه و هر روزم صد تا موی جدید در میاد که جبران شه و از اون طرفم موهای منم بلنده و آدم هم پنجاه شصت هزار تا مو بیشتر نداره چه جوری میشه که موهای من کم کم کوتاه تر نمیشه؟

یه برنامه نوشتم که این قضیه رو شبیه سازی کنه
یکی از بچه ها هم قراره به صورت تحلیلی مسله شو حل کنه

(اگه فرض کنیم احتمال افتادن هر مویی با عمرش متناسبه مساله‌ی کثیفی میشه)

به نظر می‌رسه بعد یه مدت رشد موی آدم صفر میشه و کله آدم به تعادل می‌رسه

2004-09-18T01:41:00.000+04:30

من دلم می‌خواست این مدت رو حرفای چرتی بزنم که گفتن نداره. خب من یه آدم سطحی ام. حرف جذابی هم ندارم. دیگه هم اون شخصیت راز آلود وبلاگم رو هم دوست ندارم. استعدادم تو نوشتن هم ته کشیده. وقتتون رو اینجا تلف نکنید. به هر حال من همیشه کاری رو که دلم میخواد میکنم. فعلا هم خواستم برم بالا منبر و حرفای احمقانه بزنم. دوست دارم. بال بالم خودت می‌زنی.

2004-09-11T02:02:00.000+04:30

چرا دیگه اون قدرا هم از coldplay خوشم نمیاد ولی از خیلی از متال ها با اینکه بیشتر از یکم اعتراض بچگونه نیستن هنوزم بدم نمیاد؟
چرا هنوزم از وبلاگ دیمونیا بدم نمیاد؟
چرا جاز گوش میدم؟

نمی دونم

شاید چون ندیدن رو دوست ندارم
چون فراموشی رو دوست ندارم
چون دلم می‌خواد بدون فراموشی و تخدیر همه چیز رو جذب کنم و پیش برم

شاید چون دلم نمی‌خواد چیزایی رو که آزارم میده تو خودم دفن کنم

آره
من ایده آلیستم

من نمی‌تونم باور کنم بهترین راه از میون فراموشی می‌گذره
بهترین راه
یه حقیقت عریانه
یه حقیقت محض و تلخ و درنده
که نمی‌تونی تو چشاش خیره نشی

شاید برگردی بگی بهترین راه وجود نداره
و همه چیز از ذهن خودت شروع میشه
تو همون جا پیچ می‌خوره
و تموم میشه

من اینم نمی تونم باور کنم
چیزی بیرون از ذهن من هست
« هست »
و من با همه وجودم
دلم می‌خواد باهاش رو به رو شم

من بهش نیاز دارم

من بهش ایمان دارم

من توش گم شدم
بدجورم گم شدم

و الان

من کم کم دارم حس می‌کنم خودم هستم
نه قوی و نه شکننده
نه دور و نه نزدیک
نه کوچیک و نه بزرگ
خود خودم!

در ضمن
شاید شما هم مشکلات مشابهی تو زندگیتون داشته باشید و شنیدن چنین حرفایی حرصتون رو در بیاره و به عنوان یه مکانیزم دفاعی مثلا فکر کنید من اینا رو می‌نویسم که چیزی رو به خودم تلقین کنم
جوابی براتون ندارم
حتی نمی‌دونم چه جوری حالیتون کنم که منم طرف شما هستم

2004-09-10T16:00:00.000+04:30

مستی
کمک می‌کند نرم شوید و دنیای متوسط خود را منبسط ببینید

شک نکنید

2004-09-10T15:59:00.001+04:30

از پنجره بیرون پریدم و چی شد؟
یه فرشته مهربون با بالای صورتی اومد تیکه هامو از رو زمین جمع کرد و صورتمو آروم بوسید و صورتم تفی شد و من یه سگ گشنه دیدم که صورتم رو داشت لیس می‌زد و فرشته منو با خودش به آسمونا برد و من تو روده سگه هضم شدم و حس خوبی داشتم.

2004-09-10T15:59:00.000+04:30

هر چی بیشتر می‌گذره اینکه یه نفر چی داره میگه اهمیتش برام کمتر و کمتر میشه. اینکه چه کار می‌کنه هم
نمی‌دونم
نمی‌دونم چه جوری میشه تحت تاثیر قرار می‌گیرم

2004-09-10T15:58:00.000+04:30

الان یه مدل ریاضی دقیق وجود داره که توضیح میده چه جوری دستکاری ناقلین عصبی مثل سروتونین به توهم [ و حتی شهود ] می‌رسه.

(بیشتر مواد مخدر همین کار رو می‌کنن)

2004-09-10T15:54:00.000+04:30

دنیا متوسطه ؟
دارم فکر می‌کنم ناب ترین حس‌های این دنیا
اکستریم ترین هاشون
فوق العاده ترین هاشون
یه جایی میون همین متوسط ها خودشون رو قایم کردن
و همینم باعث میشه گاهی سعی کنم با این متوسط ها کنار بیام

وگرنه چیزی عوض نشده و من هنوزم همون آدم سابقم

ابنم فقط یه راهه برای دور زدن چیزایی که محاصرمون کردن
همین

2004-09-05T17:57:00.000+04:30

من گم شدم
از خودم فرار کردم
از مشکلاتم
من حرفای بزرگ زدم
خوب و بد رو قاطی کردم
هر روز آشفته تر فکر کردم
یه کوله پشتی بزرگ از راه حل هام درست کردم
تا شاید
شاید چیز کوچیکی که ته وجودم هر روز گلوم رو می‌گرفت شناخته نشه
دیده نشه
گم شه
من یه چیز ساده بودم
هرچی بودم این نبودم
من یه ذهن پر از ایده نبودم
من یه شعله که سو سو می‌زنه هم نبودم
حتی بی‌تفاوت هم نبودم
من زمخت شدم
من معماها رو حل کردم بی اینکه دلم بخواد چیزی رو حل کنم
من طعم یه آگاهی ناخواسته رو چشیدم
من زیر بار یه درد ناخواسته تغییر شکل دادم
نشکستم
تغییر شکل دادم
من گره خوردم و کش اومدم و دراز شدم

من گم شدم

Deine Lakaien - Lost

پی نوشت : عجب آهنگی!

2004-09-04T07:41:00.000+04:30

خب دخترا، کار خاصی نکردید اگه عاشق یه پسر پولدار خوشتیپ باهوش با یه طرز فکر خاص و جذاب شدید،
راست می‌گید عاشق یه پسر معمولی بشین که هیچی برای ریختن رو دایره نداره.

2004-08-30T18:18:00.000+04:30

موسیقی جاز خیلی بیمارتر از موسیقی متال است

مثال :

Ketil Bjornstad - Flotation and Surroundings

البته
من هم بیمارم
من بیمارم

بیمارم
بی مارم
مارم
مار
مارر
مارمولک
نری تو شرتم لعنتی

2004-08-30T18:13:00.000+04:30

سوال‌های زیادی دارم چون زنده ام

اگر زنده نبودم
سوالی هم در کار نبود

و شاید

زندگی هم پنهان شدن پشت پاسخهای نحیف و بی‌رمق ما نباشد

2004-08-30T18:04:00.000+04:30

. من نمی‌تونم از زندگیم لذت ببرم.
حق دارم از کسی که از زندگیش لذت می‌بره متنفر باشم؟

: نه کس ننش.

(به بهانه انفجار ناجوانمدانه دفتر ریاست جمهوری و شهادت هفتاد و دوتن از فرزندان انقلاب البته)

2004-08-30T16:07:00.000+04:30

زندگی من چه چیزی کم دارد

لحظه ای در اوج
لحظه‌ ای که در وسط دست و پا می‌زند
یا لحظه ای در قعر؟

الان که نگاه می‌کنم می‌بینم فرقی نمی‌کند، هر سه با هم یک معنا دارند... یک معنا.

2004-08-27T08:17:00.000+04:30

تا حالا دو تا راه رو ناخودآگاه رفتم
اولیش اینه که بیشتر داستانمو بزارم کنار تا طرفم نیمه تاریک رو حدس بزنه
دومیش هم اینه که جوری با کله برم تو داستانم که همه جای داستانم به طرز خنده‌داری قلمبه بشه

انگار اخیرا دومی بهم حس بهتری میده.

2004-08-27T07:25:00.000+04:30

به مادرم میگم یا ابولفضل رو که همشون می‌گفتن. یکیشون اصلا کل چهارده معصوم رو احضار می‌کرد که. میگه ایمانو تو چشماش نمی‌بینی!

2004-08-25T09:44:00.000+04:30

خب اول از همه بد نیس بگم من هنوزم همون آدم سابقم. درد خاصی هم ندارم جز اینکه از زندگی به اندازه کافی لذت نمی‌برم. صبحها رو هم دوست دارم. سادگیم رو هم. می‌گیری که. چیزی ندارم رو کنم و چشات رو خیره کنم. بعدشم اینکه من آدم شجاعی نیستم. ترسو هم نیستم. نه چیزی هست که یه لحظه هم شده از ترسش به خودم بلرزم نه همه چیز برام حل شدس. می‌دونی یه سیستم هایی هستند که ریشه‌های مخرج تابع تبدیلشون به ازای مقادیری از k به مثبت بی‌نهایت میل می‌کنه و بعد از منفی بی‌نهایت در میاد. یعنی تا یه جایی به شدت ناپایدار هستند و بعد یهو شدیدا پایدار میشن. من نمی‌دونم الان تو منفی بی‌نهایتم یا مثبت بی‌نهایت یا چی. اصلا مگه فرقی هم می‌کنه. واقعیتش اینه شبیه یه سیالم. با هر چیز کوچیک بهم می‌پیچم و منقبض میشم. فکر کنم زندگی عادی رو هم انتخاب کردم. شاید چون حس می‌کنم کسب علم یا پول درآوردن یا هر جور دیگه ای ترقی کردن جاه طلبی نیست. اینا به نظرم کاملا عادی میان. با خودت رو به رو شدنه که جاه طلبیه. منم که جاه طلب نیستم. دیگه نمی‌تونم. میذارم زندگی صورتم رو بخراشه و از من رد شه. نه سوالی دارم و نه زیاد فکر می‌کنم. خیلی خسته شدم. خسته و خواب آلود. می‌خوام هورمون هام رو دست کاری کنم. مطمئنم برای کسی فرق نمی‌کنه که سروتونین طبیعی ترشح شه یا جور دیگه. راستش خیلی وقته فهمیدم معنای نصف چیزای دور و برم رو نمی‌فهمم. دیگه این اذیتم نمی‌کنه. شاید چون همه چیز داره تو یه چیز بزرگ حل میشه. همه چیز، واقعیت‌ها، دنیای ذهنیم، هر چیزی که فکرشو کنی. خودم هم دارم حل میشم. انگار دیگه وجود ندارم. آدما رو می‌بینم و از اینکه این قدر تنهام به حد مرگ لذت می‌برم. کسخل شدم. تنهاییم رو هم دوست دارم و هم ازش می‌ترسم. شدم یه وحشی که حتی نمی‌دونه کی رو باید بدره. می‌دونی من پر از ضعفم. پر از چیزای بی‌معنا. دوست دارم که تکرار شم. دوست دارم همه چیز رو تماشا کنم. ول باشم برا خودم. انگار برای رسیدن به اوج دیگه به فراموش کردن نیاز ندارم. لازم نیس پشت بی‌خیالی یا پوچی قایم بشم. لازم نیس دیگران رو حدس بزنم. لازم نیس کسی مثل خودمو پیدا کنم. از تو هم چیزی بیشتر از دم و بازدمت نمی‌خوام. اصلا آماده باش می‌خوام شر و ور بگم. من یه خط سرخم! یه برق کوتاهم که تو باد گم می‌شه. من یه کوه پونجم. من نشخوار پر رخوت یه گله گوسفندم. اصلا انگار یه چیزایی می‌بینم. آره، انگار استخونای پوسیده خودمون رو میبنم. انگار چیزایی رو هم که گم کرده بودیم می‌بینم. انگار همه دنیا رو می‌بینم. اصلا اینو داشته باش : من بهت نیاز دارم. به خود تو!

2004-08-25T09:40:00.000+04:30

بازم Sigur Rós!
همین الان میرید این آهنگ رو از اینجا دانلود میکنید و گوش میدید. فوق العادست.

2004-08-21T23:42:00.000+04:30

من یه سری فکر دارم که نمی‌تونم بگم.
جاش به درخواست خوانندگان اصل و نسب اهنگ پایینی رو فاش می‌کنم.

Sigur Rós - Leit af lífi
یه گروه ایسلندیه که تا حالا یه ملیون نسخه از کاراش فروش رفته. با radiohead آهنگ داده بیرون وسه تا آلبوم هم داره. اسیدی هم کسخله.

شاید بهتر بود وبلاگم رو باز نمی‌کردم چون حالا که فکرشو می‌کنم نه نیازی به نوشتن دارم و نه حرفام ارزش گفتن دارن. این آهنگه هم خوبه. آدمهایی هم که تا انتهای سیاهی رفتن و سر بلند اومدن بیرون ولی با یه چیز ساده بهم می‌ریزن هم خوبن. شجاع باشید عزیزان من!

2004-08-21T19:48:00.000+04:30

بد جور حال میده بتونی با همه چی بازی کنی. با زندگی. با آدم‌ها. با مرگ.

جک بسازی ازشـون.

از ریخت بندازیشون.

چرا این جوری نگام می‌کنی؟ از ریخت افتادم؟

2004-08-20T06:57:00.000+04:30

گاهی یه آدم که می‌بینم می‌خوام پوسته شو بشکافم و برم تو
خوب و بدشو رد کنم

و بدون اینکه دنبال چیز خاصی باشم به هسته‌ی ظریف و شکنندش برسم

این طوری یه آدم معمولی هم ممکنه به شدت برام جذاب بشه
یا یه دروغگو
یا یه ترسو

یا هر آدم دیگه

2004-08-19T15:53:00.000+04:30

گوش کنید!

2004-08-19T03:58:00.000+04:30

دیگه احساس بی‌نیازی نمی‌کنم

این راه منه

2004-08-19T03:57:00.001+04:30

آرومی و نمی‌دونی چرا.
برای کسایی که برای هر چیزی یه دلیل می‌خوان میگم.

2004-08-19T03:57:00.000+04:30

پسر کرک و پرم ریخته. چقدر بی آزار شدم. چقدر مهربون. همتون بیاین بغلم.

2004-08-19T03:56:00.000+04:30

رفته بالا میز وایساده. داره میگه من یه چیزایی رو دیدم. داره میگه من آخرین جایی بودم که هر آدمی می‌تونه باشه. ما هم همه جمع شدیم بهش ایمان بیاریم. به حرفاش که نه. به چیزی که زده!

البته من به نیازش به معنویت هم ایمان دارم.

2004-08-19T03:51:00.000+04:30

بورس تهران پس از چند روز کاهش امروز افزایش شاخص ها رو تجربه کرد.

یکی از اهداف ما زین پس اطلاع رسانی خواهد بود.
با ما همراه باشید!

2004-08-19T03:11:00.000+04:30

همه چیز آرام می‌گذرد
رازها آرام متولد می‌شوند
کودکان هم
بمب‌ها آرام سقوط می‌کنند
دردها آرام فراموش می‌شوند

و من شیفته‌ی حیاتم می‌شوم. آرام. آرام تر از نسیم دل مرده‌ی صبح.

2004-08-19T03:08:00.000+04:30

یه خواننده دوره گرد که برای جشن های کوچیک محلی اینجا و اونجا کاملا مناسبه
گاهی هم چیزی تو صداش می‌لرزه
چه اهمیتی داره وقتی بیشتر از چند ساعت جایی نمی‌مونه

یه سوال
این جور تصاویر تاثیر گذاریشون رو از دست دادن ندادن؟

2004-08-19T03:07:00.000+04:30

دلم می‌خواد می‌تونستم حسی رو که دارم بهت تزریق کنم
بی واسطه
بی هیچ دلیلی

حسی گزنده که از کلمه ها خیلی خیلی جلو تره

2004-08-19T03:02:00.000+04:30

- من برای دفاع از خودم در برابر زندگی
نه نیاز به موسیقی دارم
نه سکس
نه الکل
نه گرس
نه وبلاگ

پس چرا می‌نویسم؟

- جدی نداری حاجی؟

2004-08-18T22:07:00.000+04:30

منم به نوبه خودم بازگشایی مجدد این وبلاگ رو تبریک عرض می‌کنم.

2004-06-18T15:45:00.000+04:30

تمام.

2004-06-18T10:56:00.000+04:30

موجود عمیقی هستی یا خودتو به نفهمی زدی؟
تو هر چیزی دنبال معنا می‌گردی یا هیچ رقمه دنبال چیزی نیستی؟
احساس پـوچی می‌کنی یا حس می‌کنی چیزایی باید باشه؟
درد به نظرت به آدم‌ها ارزش می‌ده یا درد حالت رو بهم می‌زنه؟
پایدار بودن آرامشت برات مهمه یا فقط به گذروندن همین لحظه فکر می‌کنی؟

چه این وری باشی یا اون وری،
i dont give a fuck

سعی می‌کنم باور کنم که یه نمونه موفق حیاتی و چیزهایی داری که باهاشون حال کنی. آفرین. ولی تو هیچ جایی تو ذهن من اشغال نمی‌کنی. به عکس تو من هنوزم زندگی برام یه معماست. هنوزم احساس تنهایی می‌کنم. هنوزم آسیب پذیرم. هنوزم سرگردونم و مدام میون این ور و اون ور غلت می‌خورم. یه روز خوبم. یه روز بدم. یه روز وحشیم. من جمع هزار تا چیز متضادم. هر چیز بی‌ربطی ممکنه ازم سر بزنه. هر کاری ممکنه بکنم. من هیچ وقت نتونستم با خودم کنار بیام. هیچ وقت آدم حسابگری نبودم. و می‌دونی چی جالبه؟ انگار برای اینکه روی آرامشو برای یه لحظه هم که شده ببینم باید با خودم رو به رو شم. با همون آدم سرگردون. و گاهی این قدر این رو به رو شدن بی‌دروغ با خودم مجذوبم می‌کنه که بدون اینکه راه حل خاصی پیدا کرده باشم احساس آرامش می‌کنم. بعد هم خود به خود چند تایی راه کوچیک جلو پام باز می‌شه.
حالا هم من یه مرضی گرفتم، خود شیفتگی. شیفته ضعف هام، دردهام و زندگی ساده ام شدم. به غریزه ام و احساساتم بیشتر بها می‌دم تا به ایده آل‌های ذهنیم. دست‌های یه ماه اپیلاسیون نشده دخترکم رو خیلی زیباتر می‌بینم تا همه عکس‌های fine art. به چیزی هم فکر نمی‌کنم.
من شیفته راه حل‌های شکننده ام شده ام، شیفته اون چیزی که هستم.

فعلا هم که مخم جواب نمی‌ده. پس خدافظ.

2004-06-18T08:13:00.000+04:30

من چهل و هفت سال دارم
همسرم را دوست دارم
و بچه هایم را
شغل آبرومندی دارم - نقش من در محاسبه گردش سالانه مالی یک سازمان بزرگ دولتی انکار ناپذیر است
امروز تولد پسرم بود، برایش جشن کوچکی گرفته بودیم
وقتی برای یادگاری عکس می‌گرفتیم پسرم اصرار داشت با شکم من عکس بگیرد
نمی‌دانم
شاید نباید هر وقت را که بیکار می‌شوم - اگر بشوم - بخوابم

2004-06-15T17:03:00.000+04:30

دارم به اوج می‌رسم
می‌ترسم

2004-06-15T05:23:00.000+04:30

امروز اعلام کرد از من متنفر است
چه قدر بکر است که کسی از تو متنفر باشد.

2004-06-15T05:22:00.000+04:30

آستینمو زدم بالا رفتم خون بدم. میگه شما رابطه جنسی دارید خون نمی‌تونید بدید.

2004-06-15T05:05:00.000+04:30

از دیشب که تصمیم گرفتم وانمود کنم همه چیز رو به راهه تا الان بیست چهار ساعت گذشته.
کم کم دارم حس می‌کنم نه مثل اینکه جدا همه چیز رو به راهه.

به همین راحتی!

2004-06-15T05:02:00.000+04:30

Los Lobos گوش بدید.

مشخصا با El Canoero و Same Brown Earth حال کردم.

2004-06-15T03:31:00.000+04:30

دخترک ایده ای ناب نیست
آنچنان زیبا هم نیست

و چیزی هم درباره اش نیست که فقط من بدانم

او را دوست دارم
همه را دوست دارم

خوب بخوابید

2004-06-11T18:40:00.000+04:30

i am going insane
.
.
INSANE

2004-06-08T17:08:00.000+04:30

. ماها یه اشتباه بزرگیم

: کی اشتباه کرده؟
طبیعت؟
براش گرون تموم می‌شه!

2004-06-08T16:30:00.000+04:30

من غریبم
غربت شده آب و دونم
حل شده توی جونم

حالا تو بیا

2004-06-08T03:30:00.001+04:30

حبیب بابایی
از درست یه سال بیشتر نمونده
باید کار کنی
زن بگیری
زندگی تشکیل بدی

تا کی نا امیدی تباهی پوچی
تا کی جق
تا کی تنبلی

آقا منم برای آینده برنامه دارم
منم به عرفان رسیدم
پوچی رو رد کردم
متعادل شدم
منم می‌خوام همه چیزم رو با هم پیش ببرم

در اولین قدم می‌خوام برای ادامه راه شهیدان انقلاب اولین زن مشکوک به فحشایی رو که دیدم ریپ کرده و خون دل مستضعفان را از او بستانم.

شرتتون رو دو دستی بچسبید.. به همتون مشکوکم.

کسخل شدیم رفت.

2004-06-08T03:30:00.000+04:30

طرف یه جوری حرف می‌زنه انگار همین الان به پیامبری مبعوث شده.

خنده داره؟
رو اعصـابه؟
پس چرا من مبعوث نشدم؟

نه خداییش همون خنده داره.

2004-06-04T17:25:00.001+04:30

خوب که نگاه می‌کنم می‌بینم مسایل ما خیلی ساده اند. اومدیم از زندگی لذت ببریم و به هزار و یک دلیل نتونستیم.
دنیای سیاهی هم که باهاش شب و روز می‌جنگیم از جنس نداشتنه و نه سر ریز شدن.

وقتی هم مسایل ما ساده و پیش پا افتاده هستند، راه حل‌های ما هم قاعدتا باید ساده و پیش افتاده باشند. چیزی از جنس زندگی و نه بیشتر.
راه حل‌های اکسـتریـم به نظرم اینجا یه کم احمقانه میان.

2004-06-04T17:12:00.000+04:30

دخترک یه حماقت دوست داشتنی است.

2004-06-04T17:10:00.000+04:30

من تو رابطه ام با دختر زیاده خواهم، زیاده خواه
یه رابطه حساب گرانه و معقول رو نمی‌تونم تحمل کنم
دلم می‌خواد طرفم رو ببلعم
از هم بدرم

من یه وحشیم

و تو چقدر برای من غریبه ای

2004-06-04T16:38:00.000+04:30

.. رسیدن به آرامش از مسیر ضعف‌های کوچک و بزرگت.

2004-05-27T14:51:00.000+04:30

الکل و خون قاطی
دل و روده هم قاطی
لم می‌دی کف سرد دستشویی
سبک و سنگینی زندگی هم انگار قاطی

2004-05-27T14:47:00.000+04:30

خیلی کم هستند آدمهایی که خودشان باشند
هر چه هست
یا تکه پاره هایی اند که جریان آب آنها را دارد می‌برد
و یا موجوداتی که فکر می‌کنند در خلاف جهت شنا کردن چیزی را ثابت می‌کند
o what a freak

2004-05-27T14:46:00.000+04:30

من آدم متعادلی نیستم
یه روز های می‌شم
یه روز داون
یعنی اصلا نمی‌تونی روم حساب کنی

واسه همینم دیشب به سلامتی کس مادر اون آدم‌هایی که یکی به نعل می‌زنن و یکی به میخ یه کف دستی مرتب زدم و حاصل را نثار تعادل روح پر فتوحشان نمودم
ها ها

2004-05-27T14:36:00.000+04:30

the trick is to keep breathing (x1000000)

2004-05-23T06:30:00.000+04:30

2004-05-20T23:35:00.000+04:30

هوا بی‌شرمانه گرم است
می‌گذارم باد شرجی غروب خود را به صورتم بکوبد و حسی غریب پرم کند

من نه قوی هستم
نه توان ندیدن هراس‌هایم را دارم
و نه همیشه برگ برنده را در جیب داشته ام

اما برای اولین بار
از آنچه هستم لذت می‌برم
بی آنکه مرد تنهای فیلمهای دهه شصت باشم و با بی‌خیالی از دنیا انتقام بگیرم
بی آنکه فراموش کرده باشم

انگار
چیزی اطمینان بخش تر از پسرکی عادی با دردسرهایش و راه‌حل‌هایی که گم شده اند نیست
بی دلیل
بی تخدیر
بی دروغ

دیگه هم لازم نیست مدام به خودم بگم کار نشد نداره :-))

2004-05-19T00:15:00.000+04:30

شما آدم تنهایی هستید اما سعی می‌کنید پشت چیزی پنهان شوید. شما آرزو می‌کنید کسی در دیوار حمام سوراخی تعبیه کرده باشد و شما را از آنجا تماشا کند. شما گاهی تصور می‌کنید یک خواهر ناتنی دارید و با او و مادرش می‌خوابید. برایتان تشخیص اینکه شاد هستید یا غمگین ‌سخت شده است. نمی‌توانید بفهمید دقیقا چه چیزی شما را اذیت می‌کند. حتی یادتان رفته از چه چیزی ترسیده بودید.
مهم نیست، شما در قعر احساس راحتی می‌کنید.

دنیایتان نیاز های اولیه شما را در خود حل می‌کند و هیولایی تحویل شما می‌دهد. هیولای دوست داشتی‌ای است. با شما می‌خوابد، نوازشتان می‌کند و بعد شما را می‌بلعد.

2004-05-15T12:27:00.000+04:30

بین مرگ و زندگی فاصله ای نیست
بین خیانت و رفاقت
بین بدبختی و خوشبختی
بین مستی و عقل
بین ایمان و کفر
حتی بین چیزی که تو اسمشو بد می‌زاری و چیزی که من خوب می‌دونم

انگار هم همین آفتاب بی‌رمق صبح کافیه تا همه‌ی این فاصله ها رو بریزی دور و زندگی رو از میون این بازار شام بو بکشی و حس کنی و ببلعی.

همین.

2004-05-15T01:39:00.000+04:30

نمی‌دونم کی بود می‌گفت می‌خوای ببینی یه آدم چه قدر سرش به تنش می‌ارزه بشین و وقتی یه تلنگر کوچیک خورده و داره تلاش می‌کنه معقول به نظر بیاد تماشاش کن.
حالا شما برین این دو تا مطلب رو بخونین و مخصوصا به نظر خواهی دومی توجه خاصی رو مبذول کنید.
این و این.

2004-05-10T20:23:00.000+04:30

من شیفته میراث اجدادم شده ام
کاشت
زن
انتظار
باز هم زن
و برداشت

من شیفته خونسردی شکننده‌ی دخترکم شده ام

و شیفته ساده‌دلی کودکانه ام

شیفته دم و بازدم نامنظم و اجباریم

شیفته مردانی که هر چیزی آنها را هیجان زده می‌کند

شیفته خواب صبحگاهی که کش می آید و بقیه روزم را بی رحمانه می‌بلعد

و شیفته همه‌ی آن چیزی که در پس چشمانم پنهان کرده ام

...

انگار چیزی در من به دنیا می‌آید و نفس می‌کشد و تکرار می‌شود و می‌میرد

2004-05-06T11:56:00.000+04:30

از کجا شروع کنم؟
آها. من روزی ده دوازده ساعت می‌خوابم. قبل عید بود که یه روز حس کردم دیگه نمی‌کشم برم شرکت. رفتم به دروغ به رییسم گفتم می‌خوام برم یه جایی که بهم بیشتر می‌دن و حالشو گرفتم و دیگه نرفتم. وقتی رو هم که اینطوری آزاد شد گرفتم خوابیدم. نه که فکر کنی این نگرانم کرده. سردرد و خستگی ناشی از خواب زیادم برام مهم نیست. فقط انگار این همه خواب داره به بقیه روزم هم نشت می‌کنه. بقیه روزم هم مثل خواب شده. انگار به روزم، به زندگیم تعلق ندارم. دیگه نمی‌تونم به آیندم فکر کنم. نمی‌تونم کاری انجام بدم. حتی منتظر بیدار شدنم هم نیستم. دیگه چیزی منو نمی‌ترسونه. دیگه چیزی هیجان زده ام نمی‌کنه. خیلی هم بی‌حوصله ام. البته نه که فکر کنی زندگیم پر از دردای عجیب غریبه یا مشکلات خاصی دارم. زندگی معمولی. اگه بگم هم خیلی بهم رفته راست نگفتم. کلا یه خلسه کشداره فقط. یه مدت این طوری نبودم. فکر می‌کردم بهترم. سرم به تنهایی گرم بود انگار. آشفتگیم رو مدام تو تنهاییم تکرار می‌کردم. هر روز یه جور، یه روز بی هدف برای خودم تو اکباتان می‌گشتم، یه روز یه آهنگ می‌ذاشتم و مدام دور اتاقم رام می‌رفتم بدون اینکه پام از فرش بزنه بیرون، یه روز وبلاگ می‌نوشتم. این طوری. ولی زیاد طول نکشید که تنهاییم هم دیگه جواب نداد. با یه دنیای خالی رو به رو شدم. از کل حیاتم فقط دم و بازدم و جذب و دفع موند. همه چیزایی که باور داشتم، همه کسایی که برام بزرگ بودن همشون حقیر شدن و مردن. هیج کدومشون دیگه چیزی بهم نمی‌دادن. یه مدت سعی می‌کردم همشون رو با اینکه می‌دونستم دروغ هستن به خورد خودم بدم. اصلا نشستم و گفتم بلوغ یعنی دروغ گفتن و باور کردن. سعی کردم ادای زندگی رو در بیارم. سعی کردم ادای دوست داشتنو در بیارم. ولی نمی‌دونم هنوز بالغ نشده بودم، همه چی زیادی تو ذوق می‌زد چی بود این دروغها به خوردم نرفتن که نرفتن. جاش می‌شستم و به مرگ فکر می‌کردم. به زندگی. به اینکه جلوی زندگی باید برهنه شد. باید اجازه داد زندگی به بدن بدون تن‌پوش تو تجاوز کنه. باید بدبختی و خوشبختی رو با هم بلعید. باید کل زندگی رو بلعید. خودمو تو آینه تماشا می‌کردم و لبخند می‌زدم. درست مثل اون وقتایی که زنبوری رو که تو اتاقم گیر افتاده بود تماشا می‌کردم و لبخند می‌زدم. مدام خوشو به پنجره می‌کوبید. مدام. اصلا نمی‌دونم چرا چیزایی که تکرار می‌شدند جذبم می‌کردن. موسیقی. تیک تاک ساعت. دختره که هر روز از علاقه‌اش به من حرف می‌زد. خود زندگی. چیزای تکراری منو به خودشون می‌کشیدن و حل می‌کردن. حالا اینو بزار کنار بقیه چیزا. مثلا غرور. اینکه نشون بدی می‌دونی چه گهی هستی و باهاش حال می‌کنی. اینکه غرورتو به جای وعده‌های روزانه به خورد ملت بدی و اونا هم نتونن دم بزنن. اینکه یه مدت هم لبخند پیروزمندانه بزنی و یهو بشاشی به همش. جدا بشاشی به همش. راستش این روزا کسایی رو که می‌بینم که تازه لذت زود گذر این کار رو کشف کردن خنده ام می‌گیره. دلم می‌خواد بکشمشون یه گوشه و بزنم رو شونه‌هاشون و بگم برادر این راهش نیست. برادر داری خیلی تند میری. اما جاش فقط نگاشون می‌کنم. می‌زارم فکر کنن از پس منم بر اومدن. من یکی تو کار خودم هم موندم چه برسه به ملت. تازه یه مورد بامزه دیگه هم بود. هی تو خودم ایمان کشف می‌کردم. هی تو درونم جنبه‌های پنهانی پیدا می‌کردم و همونا رو درست فرض می‌کردم و درست همون وقتی که فکر می‌کردم زیر پام سفته با یه تلنگر می‌ریختم پایین. الان که فکرشو می‌کنم این فرایند کشف و شهودم دیگه آخرش بود. اصلا چرا آدما پیش که می‌رن سورئال می‌شن. به دنیای ذهنیشون اهمیت می‌دن. تو خودشون غرق میشن. چرا پیش رفتن مترادفه با نابودی همه چیز. چرا مترادفه با هضم همه حقیقت ها تو ذهن آدم. چرا مترادفه با ذهنی هر روز آشفته تر و عکس‌العمل‌های هر روز ساده تر. من از این قفسی که توش گیر افتادم خسته شدم. کاش یه نسبتی بین درونم و بیرونم بود. انگار یه نفر داره به زور منو لای یه گیره جا می‌کنه. انگار اصلا از اول لای یه گیره جا خورده بودم و فقط الان دارم می‌فهمم. انگار سرنوشتم درک همین بوده. غیر اینا یه کار دیگه هم کردم. با اینکه می‌دونستم این دختره هنوزم دوستم داره اجازه دادم یه نفر دیگه هم بهم نزدیک شه. یه دختر معمولی. اینم اون اوایل یه کم بهم کمک کرد. دیدی می‌شاشی. همون طوری. کلا خیانت همین جوریه. اولش انگار از پس دنیا بر اومدی. انگار وارد یه غلمرو ناشناخته شدی. ولی بعدش زیاد طول نمی‌کشه که از پا در بیای. زیاد طول نمی‌کشه که طرف ضعفتو ببینه. فکرم نکن وقتی خورد شدی طرف میاد خورده هاتو از رو زمین جمع می‌کنه و از نو می‌سازدت. تو خورد شدی. برگشتی هم نیست. مثل بقیه زندگی که برگشتی نداره. باید همیشه پیش بری. چه داغون، چه رو پا، چه خسته، چه قوی. باید پیش بری. اوایل می‌شینی با خودت فکر می‌کنی نه این طوری نمی‌شه. یه معجزه. یه تغییر بزرگ. امیدواری سن که بره بالا بهتر شی. ولی بهتر نمی‌شی. فقط فراموش می‌کنی. یاد می‌گیری که واکنش شدیدی نشون ندی. زن همسایه رو سوژه کنی وقتی رو خانوم خودتی. همین. حالا تو باز بیا بگو حس می‌کنم همه چیز موقته. می‌کنمت.
و یه چیز دیگه. چقدر دلم برای پدرم تنگ شده. با اینکه هست و هر روز بیدارم می‌کنه برم دانشگاه. دلم براش تنگ شده. دلم برای دخترم هم تنگ شده با اینکه دختری ندارم. چقدر بهشون نیاز دارم. چقدر.

2004-04-30T07:50:00.000+04:30

دیروز دخترک برایم توضیح داد که بیشتر حرفهایم را جدی نمی‌گیرد و می‌خواهد از من تنها تصویری مبهم ببیند - مبهم مانند بقیه زندگی.

2004-04-27T04:39:00.000+04:30

کوتاه نوشتنم هم جواب نمی‌ده. اصلا ننویسید!

2004-04-27T04:13:00.000+04:30

نمی‌توانم باور کنم زندگی توده بی‌شکلی است که در بی‌وزنی در خود می‌پیچد.
در این توده بی‌شکل چیزی نهفته، چیزی که قانع هم نمی‌شوم خدا باشد. نتیجه‌ی این تضاد بین ایمان درونی و بی اعتقادی در من خشم، بی‌تفاوتی و میل به تخریب خود بوده است.

2004-04-27T04:12:00.001+04:30

اخیرا یه مشکلی پیدا کردم،
تحمل آدمهایی که جنسشون خورده شیشه داره برام سخت شده،
می‌کنمشون در حد توان.

اولیش هم خودم.

2004-04-27T04:12:00.000+04:30

نصف بیشتر رفتارای منو می‌شه در غالب فرار به جلو ارزیابی کرد.
خبری نیست بعد هی شلوغ می‌کنی گرد خاک می‌شه می‌ره تو چشم ملت خوار مادرشون یکی می‌شه تو می‌ری یه گوشه شکمتو می‌گیری آی می‌خندی آی می‌خندی آی می‌خندی.

2004-04-23T19:51:00.002+04:30

در این لحظه چیزی که رو اعصابه اینه :

اعتراف آگاهانه به ضعف‌هایت و زیر سوال بردن خودت برای آنکه دیگران تو را خاص و دوست داشتنی بدانند.

2004-04-23T19:51:00.001+04:30

می‌خواهم همه راه ها را به درونم بندم.

حرفهایم
رفتــارم
نگاهم

نمی‌خواهم کسی چیزی از درونم بداند.
می‌خواهم خنثی ترین آدم دنیا باشم.
می‌خواهم مدام به همه آدرس غلط بدهم.

2004-04-23T19:51:00.000+04:30

وضعیت که پیچیده می‌شه میرم سراغ این فلش kill bill چند تایی دست و پا قطع می‌کنم خواهرم رو هم از رو نقشه هاش بلند می‌کنم بغلش می‌کنم می‌ندازمش هوا می‌گیرمش میام.

2004-04-19T01:19:00.000+04:30

حبیب بابایی
تو حرف نزدنت خیلی حرف هست
تو یه کوه یخی
یک دهم روی آب نه دهم زیر آب
تو رو نمی‌شه کلمه کرد

هیچ کس نمی‌دونه هیچی نیستی
هیچ کس نمی‌دونه چون چیزی نداری بریزی رو دایره ساکتی
ادامه بده

2004-04-19T01:18:00.001+04:30

چه قدر در این چند روز علاقه مند بودم به فرار از دنیای ذهنی خودم
و دیدن همه چیز آنگونه که هستند
نه آنگونه که وقتی در گیرشان هستم به نظر می آیند

به نتیجه خاصی نرسیدم.

نه بابا؟
آره بابا.

2004-04-19T01:18:00.000+04:30

نسیمی
سرد می‌وزد
و من پناهگاهم را بر شانه‌های سبکش می‌سازم

2004-04-19T01:17:00.000+04:30

ایمان
شکستن ایمانم
معجزه
شکستن امیدم
خستگی
شکستن رخوتم
عشق
شکستن تعلقم
درونم
شکستن وجود سرگردانم

شکستن روال منطقی ذهن بی‌منطق من شده!

2004-04-19T01:16:00.000+04:30

دیدی آدمهایی را که همیشه تو را بدبخت تر از خودشان می‌خواهند؟

2004-04-16T21:46:00.002+04:30

دنبال شر می‌گردم

2004-04-16T21:46:00.001+04:30

فکر کن جنده باشی بعد یکی که بلندت کرده و تصادفا هم وبلاگ می‌نویسه بیاد بگه هی منم مثل تو هستم. اصلا هممون جنده ایم.
ها ها.

2004-04-16T21:46:00.000+04:30

برای خود من اینکه خیانت به دختره رو حس کنم کافی بود تا بفهمم زندگی مزخرف تر از این حرفاس که دلم رو به دنیای ذهنیم خوش بکنم.
حالا یه همچین چیزی برای هر کی بسته به بضاعتش لازمه.

2004-04-16T21:45:00.000+04:30

بیدار شدم
دنیا با غم‌ها و شادی‌هایش منتظرم است
نمی‌دانم چرا دیگر نمی‌ترسم
حتی غمگین هم نیستم

تا آشپزخانه را عین مستا لخ لخ می‌کنم تا برای خودم صبحونه درست کنم
البته صبحونه که چه عرض کنم، عصرونه

2004-04-16T20:26:00.000+04:30

سلیقه ام به سمت آلترناتیو می‌رود. یه نگاه به لیست آهنگهایی که این چند روز گوش می‌دادم بندازید :

Muse - Our Time is Running Out
Smile Empty Soul - Bottom of a Bottle
Placebo - Passive Aggressive
Lost Prophets - Make A Move
Jet - Are you Gonna Be My Girl
Three Days Grace - I Hate Everything About You
Interpol - NYC
Sonic Youth - Dirty Boots
و
Anathema - A Fine Day to Exit
The Cranberries - Fee Fi Fo
Porcupine Tree - Stars Die
و
Steve Hacket - Twice Around The Sun
Death - Voice of the Soul

همه اینا رو هم بریزی شاید یه چیزایی ازش در اومد، هوم؟
برای مثال اینکه منم دارم کسخل می‌شم ها؟

2004-04-12T02:28:00.000+04:30

نفس بودن درده؟
یا
بودن و دادن درده؟

مورد اول رو به کون گشادها برای توجیه حضورشون توصیه می‌کنیم.

2004-04-12T02:27:00.001+04:30

من که نمی‌دونم چه خبره
تو می‌دونی

2004-04-12T02:27:00.000+04:30

خب می‌شه به حساب سرنوشت هم گذاشت.

2004-04-12T02:25:00.001+04:30

ماهی سایه ماه را بر آب دید و پرید تا خسته بر ساحل گل آلود جان دهد.

2004-04-12T02:25:00.000+04:30

یکی می‌گفت تو قرن جدید اوتوماسیون طبقه کارگر رو حذف می‌کنه و مهندس جماعت رو جای طبقه کارگر می‌شونه.
حالا منم دارم مهندس میشم. معادله دیفرانسیل حل می‌کنم. چه شود.

2004-04-12T02:24:00.000+04:30

مرگی که نمی‌کشد ترسناک تر است.

2004-04-12T02:21:00.000+04:30

آنان هم از ایمانی عمیق سرشار بودند
تنها روح نا آرامشان کمی بلندتر از آنچه باید، به آسمان پرتابشان کرد
و به جای آرامش بر دامان سرد بی‌تفاوتی افتادند